door Pierre Pieterse – Uit de longlist die is samengesteld uit het boekenaanbod van het afgelopen jaar, de eerste horde richting de verkiezing van het Managementboek van het Jaar 2012, valt tegelijk bijzonder weinig als heel veel op te maken.
Zo valt onmogelijk te zeggen welke zes boeken straks een positie op de shortlist gaan bekleden, laat staan dat je zou kunnen afleiden welk boek er uiteindelijk met de titel vandoor gaat. Daarvoor is het onderwerpenpalet weer veel te breed. Uiteraard zijn er usual suspects, de onvermijdelijke boeken over verandering, leiderschap, strategie, en, sinds tegenwoordig, social media, evenals de meer instrumentele benaderingen, de praktische how-to-boeken die moeten helpen om al die veranderingen en strategieën vorm te geven of te implementeren. En natuurlijk zijn er weer de auteurs van naam en faam. En ook zijn er weer een aantal boeken opgenomen met een verrassende invalshoek zodat ook deze titels suspect worden maar dan unusual.
Wat je wel kunt opmaken uit de selectie van de jury, is dat de tijd van debunking en van management bashing nu definitief voorbij is. Op een paar oprispingen na uiteraard die het in andere en ‘zekere kringen’ goed doen. Een beetje als Gods woord dat elk jaar kan rekenen op een gegarandeerde herdruk. Ook al zijn het telkens dezelfde woorden, zij het wat opgepoetst. Maar zelfs Frederick Winslow Taylor, toch wel het symbool van al het slechte dat management heet, de personificatie van de onderdrukking en uitbuiting van werknemers, krijgt in ‘zijn’ jaar de nodige complimenten, soms wat aarzelend, soms ook gewoon heel uitgesproken. Volgens iemand als Rudy Kor, niet geheel toevallig lid van de jury, was Taylor iemand die ‘ontplofte van idealisme’. En dat is geen geïsoleerd geluid, want ook elders kun je lezen we dat Taylor juist enorm begaan was met de modale werknemer, en dat hij de wetenschap wilde inzetten om de werkomstandigheden voor die werknemer te verbeteren.
Het debunken van het jarenlange bashing is in feite de krachtige opmaat naar normale tijden. Het enige nieuwe is straks nog het nieuwe normaal. En gelukkig begint ook dat woord met een ‘N’ zodat al die gangbare afkortingen gewoon gevoerd kunnen blijven. Ze staan alleen ergens anders voor: Het Normale Werken. Normale Media. Normaal (Europees) Organiseren. Enzovoort.
Ook durf ik de voorspelling wel aan dat de nu als een ware veenbrand voortwoekerende crisis volgend jaar geen onderwerp van betekenis gaat worden. Zoals een paar jaar geleden toen de boeken over de financiële crisis letterlijk over elkaar heen buitelden. Het ene Bankroet volgde het andere Bankroet letterlijk op. Met een inhoudelijk bankroet als onvermijdelijk gevolg: conclusies bleken al snel voorlopige conclusies die de diepere oorzaken met uiteraard dito gevolgen maar nipt raakten. Reden voor nieuw onderzoek. Met weer nieuwe conclusies. Enzovoort. Maar ook crises gaan bij Het Nieuwe Normaal horen, te beginnen bij de huidige. Gewoon een van de vele omgevingsfactoren. Die je met gepaste realiteitszin en altijd opgetogen ondernemersmoed tegemoet dient te treden. Ook in 2012! Het jaar van Het Normale Ondernemen.
