Art d’eko

Door Pierre Pieterse – Sinds kort hebben we ‘de groentetas’. De groentetas is dus inderdaad een tas gevuld met groente, maar dan verantwoord. In de breedste zin van het woord. Dus eko, obscuur, of anderszins rechtstreeks van het land. En altijd gevuld door iemand die op de een of andere manier behept is geraakt met iets dat schuurt aan idealisme. In ons geval een ex-olieboer die een welgelegen hof op de kop heeft getikt van waaruit de groentetassen worden gevuld.

Een van de eerste dingen die je merkt na enige weken ‘groentetas’, is de enorme variëteit aan kolen die dit land rijk is: van spits tot zuurkool, van witte tot groene kool,  je roept maar en de groenteboer staat lachend voor je met in elke hand een kool. Dit hele land lijkt wel een heuse kolencentrale. Zouden we de na consumptie onherroepelijk vrijkomende gassen kunnen afvangen, dan was Slochteren zo weer bijgevuld. Wat je ook direct merkt met een groentetas, is hoe lang het winterseizoen hier duurt, of hoe kort de zomer, omdat de tas uiteraard gevuld wordt met seizoengroenten. Wie er tijdens de zomermaanden even tussenuit piept, naar zonniger oorden, zal Nederland vermoedelijk gaan associëren met alleen maar kolen.

Naast kolen blijkt Holland ook talrijke zogenaamde ‘vergeten groenten’ te hebben. Volgens connaisseurs gaat het om pareltjes van eigen bodem, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat vaak wel duidelijk is waarom deze groenten niet aan de vergetelheid worden onttrokken. Of waarom ze binnenkort in de rijke groente-annalen worden bijgeschreven. Wortelpeterselie bijvoorbeeld, een soort albinowortel en niet te verwarren met de volgens fijnproevers zwaar onderschatte pastinaak (‘de schorseneer onder de asperges’), is eigenlijk alleen maar te gebruiken in een saaie prak. Na het prakken wel meteen bedekken met een ruime kaasdeken en gratineren om de wat weeë zoete smaak weg te poetsen. En de rode biet is misschien nog niet vergeten, maar het beperkte gerechtenarsenaal dat deze knol herbergt, doet het ergste vermoeden. Of het beste natuurlijk, afhankelijk van het perspectief.

Naast groentebewust is de groentetas ook prijsbewust. Loop op woensdag een willekeurige supermarkt binnen, kijk welke groenten er in de aanbieding zijn, en je kunt de menu’s voor de komende week alvast rudimentair gaan samenstellen. Logisch natuurlijk maar weinig verrassend. Moestuinen hebben dat euvel ook. Op het moment dat de eigen tomaten rijp zijn, gaan ze bij Appie voor een kwartje de kilo van de hand. Dat heeft toch iets demotiverends. En soms raak je al al op voorhand wat gedemotiveerd, als je bijvoorbeeld kisten met venkel opgestapeld ziet staan. Kisten die je vroeger hooghartig voorbij kon lopen, maar die je nu al heftig doen piekeren over wat je nu weer in godsnaam met venkel kunt doen.

Maar dan de hamvraag: doet de groentetas ook meer groente eten? Jazeker. De kinderen hebben nog nooit zo veel groente gegeten. Zolang het maar niet uit de groentetas komt. Een weekje kolen, en dat dreigen te herhalen, doet wonderen. Hier, tomaten, niet uit de groentetas, en hap slik weg. Jongens, komkommer, van Appie, en weg is-tie. Wortels worden achteloos weg geknaagd, zolang ze maar gewoon oranje zijn en gewoon recht zoals een wortel recht is, en niet uit de groentas komen. Zelfs bloemkool, mits gewoon wit en dus niet paars, en niet uit die vermaledijde tas, vindt gretig aftrek.

De groentas dus, niet zo bedoeld maar wel mooi meegenomen. Duurzaam en verantwoord. Voor het milieu en voor de volgende generatie. Met andere woorden: eten voor de toekomst!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder HollandseLucht, Uitgelucht

2 Reacties op “Art d’eko

  1. Lummel. Nu ben ik al jaren je Hollands Glorie-maat en ik heb in 2003 of 2004 ooit het blad Vergeten Groenten “gedaan”. Je schamperde erover, je negeerde het. Mij best. Maar schrijf er dan niet zo onwetend over als je de kennis “om de hoek” kunt halen. Niets is mooier om met de seizoenen te eten en de tomaten van Appie zijn qua smaak niet te vergelijken met een brandywine uit eigen tuin. Legio recepten voor biet en voor wortelpeterselie: snijd het in blokjes, kook het en pureer het in het vocht. Zonder toevoegingen een heerlijke soep. Om maar eens wat te zeggen.
    Foei, Pierre!
    Maar ja, kok zal je nooit worden, vrees ik. Maar kijk dan eens vaker onder de link die ik je bijgaand geef.

    Groets, Norbert!

  2. Ik zie uit naar een wervend stuk van jouw hand over al dan niet vergeten groenten, al was het maar om deze ‘Hollandse tuin der Taallusten’, want dat is HollandsGlorie toch wel inmiddels, tot ook een vergeten lekkernij te maken!
    De link ben je overigens ‘vergeten’….:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s