In between Jobs

JOBS door Pierre Pieterse – Spannende tijden. Niet alleen vanwege de woekerende crisis die menig ondernemer of manager de handen in de lucht doet gooien maar vooral omdat we toeschouwer zijn in een toneelstuk dat we zelf schrijven. Waar we als actieve figuranten de voortgang van het script zelf bepalen. Waar we als coauteur realtime digitaal even terug lezen. En waar we als consument streaming de cliffhanger naar morgen bekijken. Op het apparaat dat onmiskenbaar de katalysator en aanjager tegelijk is van al die veranderingen die zich op het wereldpodium voltrekken. De iPad dus.

De Gates of Perception blijkt achteraf niet een PC op ieder bureau maar een mobiel in de broekzak van iedere wereldburger. Mobiel blijkt de ´killer innovation´ die bedrijfstakken vermorzelt en andere juist revitaliseert of gewoon doet ontspruiten, terwijl zijn ´killer app´ nieuwe vormen van creativiteit aanboort, op de schouders van zijn voorgangers. In dat laatste schuilt vermoedelijk het genie van Jobs: door te opereren op het snijpunt van wetenschap en maatschappij, het punt waar kennis en creativiteit wordt omgezet in toegepaste technologie, wordt het mechanisme aangezwengeld dat ‘shared value’ heet. Dat wil zeggen: toegevoegde waarde die er in de 21ste eeuw toe doet. Waarbij Jobs er puur intuïtief nog een extra dimensie aan toevoegde door producten uit het niets te ontwikkelen. Geen ankers, alleen een duidelijke visie. Deze marktbenadering kennen we nu als ‘social enterprise’: bedrijven die met volstrekt nieuwe oplossingen komen voor de serieuze problemen van morgen en daarmee bestaande waardeketens en soms hele markten veranderen.

Omdat mobiel bijna iedere markt raakt en dus structureel verandert, van telco tot retail, participeert iedere ondernemer of manager in de acten die bedrijfsvoering behelzen. En dan is enige kennis van het script toch onontbeerlijk. Titanenstrijd van Fred Vogelstein over de platformoorlog tussen Apple en Google, is een onmisbare inleiding op de thermonucleaire kracht van mobiel, net zoals Mr. Amazon van Brad Stone laat zien hoe je nieuwe marktstructuren (verhoudingen, ketens, technologie) ten eigen faveure kunt aanwenden om molochs te laten wankelen op hun lemen voeten. De digitale lente van Google CEO Eric Schmidt is een mooi voorbeeld van een speler die zo in zijn rol opgaat dat hij niet de nodige afstand weet te bewaren, resulterend in een collectie algemeenheden die niettemin de moeite waard zijn vanwege de naam en faam van de hoofdrolspeler. En een relaas als De Twitter Story van Nick Bolton laat op vermakelijke wijze zien dat de technologische onderstroom zo sterk is dat je met een goed idee wel enorm je best moet doen om niet te slagen. De vier ‘oprichters’ van Twitter hebben in elk geval niet goed genoeg hun best gedaan.

Steve Jobs veranderde met de iPhone het medialandschap, had er de iPad voor nodig om iedereen daarvan te overtuigen, en nu is het wachten op een nieuwe Jobs die de koers bepaalt naar een volgende ‘final frontier’. De tijd ‘in between Jobs’ kunnen we besteden aan het kalibreren van het level playing field door resoluut zijn reality distortion fields te ontmantelen.

2014, het podium is aan pioniers, aan visionairs, aan ondernemers ‘who boldly go where no man has ever gone before’.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Maatschappij, Management, Organisatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s